De kerk van God Ontwerp van elementaire ecclesiologie

De toekomst van mens, wereld en universum in in Gods handen. Wij zijn benieuwd naar zijn toekomst. Dat gaat niet over de vraag wie Hij dan zal zijn, maar over de vraag hoe Hij zal handelen in de tijden die zullen komen.

Eens zal God alles en in allen zijn. Hoe het traject eruitziet tussen nu en die (verre?) horizon, dat zouden we graag willen weten. Zonder hoop kunnen we niet leven. Hoop is juist het vertrouwen op God aan die einder.

In het vorige deel is een basis gelegd vanuit verbond en koninkrijk. Daarop kan nu worden voortgebouwd in het onderwijs over de laatste dingen, de eschatologie.
Wat er met ons persoonlijk zal gebeuren én hoe God met deze wereld tot zijn doel kan komen, ligt verborgen in het geheim, wachtend op de openbaring van Jezus Christus. Niet alles is ons meegedeeld, maar toch kunnen wij de contouren zien van Hem die is en die was en die komt.

Het Woord van God: de basis van het hele geloofsdenken van alle christenen? Nog niet zo heel lang geleden sprak dat vanzelf. Of je nu in de lijn van de roomskatholieke theologie zat, of dat je de koers van de Reformatie volgde. En in een evangelicale dogmatiek was dat niet anders.

Zo vanzelfsprekend is dat nu niet meer. Oudere visies, zoals de 'mechanische' inspiratieleer, hebben hun gezag verloren. Het fundamentalisme, ongeveer een eeuw oud, is voorwerp geworden van hernieuwde bezinning, ook in de meer 'rechtzinnige' kringen. En met betrekking tot sommige als 'vrijzinnig' veroordeelde standpunten wordt nu openlijk de vraag gesteld of ze wel zo onzinnig waren.

Nieuwere paradigma's zijn opgekomen in de theologie, en de aangescherpte vragen van de wetenschapstheorie brengen op allerlei fronten verschuiving. In dit elfde deel van de evangelisch-dogmatische reeks wordt een poging gedaan om hierin helderheid te scheppen en nieuwe standpunten te ontwikkelen.

Twaalf namen van de stammen van Israël, twaalf poorten van de stad van God. Twaalf namen van de apostelen van het Lam, twaalf fundamenten van het nieuwe Jeruzalem. Zij had de glorie van God.

Twaalf delen van de Evangelisch Dogmatische reeks, eindigend bij God Zelf. De schrijver voert ons in dit afsluitende deel naar de eigenlijke Godsleer, de theologia propria. En dat kan en wil hij uiteraard niet doen zonder de wijsgerige voorvragen (prolegomena), zowel intern als extern, te behandelen. Is daarmee de perfecte voltooiing bereikt? Zeker komen er in deze reeks geen nieuwe delen meer. Maar dat zegt uiteraard niet dat in deze twaalf delen een volmaakte samenvatting is gegeven van de Godsopenbaring.

'Zoals toneelspeler heimelijk maar één verlangen heeft: Hamlet te spelen, zo heb ik ernaar verlangd een verhandeling over God te schrijven - maar dit boek is het niet', zo schrijft J.I. Packer in het voorwoord van zijn klassiek geworden boek God leren kennen. In diezelfde geest past bij het einde van deze reeks een eerbetoon aan God alleen: soli Deo gloria!